 |
|
(DUTCH, english version in our presskit)
Groots moet het zijn, overdonderend als een lawine en daarna meteen weer zo klein en waardevol als het enige streepje zon in een verder grauwe wereld. Toen de broers Job en Titus van 't Veer tien jaar geleden de eerste stappen van vóór het podium (bij de Smashing Pumpkins en Motorpsycho) naar óp het podium zetten, was hun idee van echte muziek al duidelijk. Op het debuut Lawn-dro-mat (2000) wisselden amper hoorbare details zich af met gitaren die tegen de pijngrens aan opengedraaid werden. Alles was geoorloofd, zolang het maar niet bij welk gebaande pad dan ook in de buurt kwam. Ook opvolger Backspace (2003) met de undergroundhit Fix met gastzang van Anneke van Giersbergen maakte indruk, maar leek eigenlijk op geen van de heersende trends of muziekstijlen waartussen het ontstaan was.
En daar maak je het je toehoorders niet makkelijker mee. Al in recensies uit de begintijd doen welwillende schrijvers een dappere poging uit te drukken dat ze met Lawn iets unieks te pakken hadden, dat met alle wil van de wereld niet in een bestaande context geplaatst kon worden. En zelfs nu, in een tijd waarin voor elke nieuwe band een cryptisch klinkende genrebenaming uit de lucht gegrepen wordt, wil het nog niet vlotten. Dus vervalt men maar meer dan eens in een stevig potje name-dropping. Lawn neemt al drie albums lang op in de studio van Pieter Kloos, bekend van Motorpsycho en 35007; Lawn heeft als producer van de laatste plaat ´Silver´ de Brit Phil Vinall aangenomen, wiens naam prijkt op de hoezen van dEUS, Placebo en Radiohead; Lawn heeft het podium gedeeld met Oceansize, Sophia en The Gathering… Ach, het schetst tenminste een beeld.
´Silver´ dus. Samen met Kloos en Vinall beet het vijftal muzikanten zich vast in een plaat die het bewijs moest gaan worden dat de voorliefde voor extremen geen belemmering vormt voor het schrijven van goede popsongs. Na maanden werk was de missie geslaagd: nummers waren minuten korter dan voorheen en er waren zowaar ´catchy´ refreinen terwijl de minieme klanken, of juist apocalyptisch-muzikale catharsissen niet waren opgeofferd.
En gelukkig bleek de euforie over het nieuwe geesteskind gedeeld te worden door de pers:
"De gitaren zetten de toon en de zang volgt, in plaats van andersom, en dankzij de Engelse producer Phil Vinall klinkt het beter dan voorheen. Lawn excelleert vooral wanneer de band de tijd neemt en de gitaren op avontuur gaan." Menno Pot, Volkskrant (4/5)
"De band klinkt toegankelijker dan ooit. (…) En omdat de melancholie gelukkig is gebleven, zorgt Silver regelmatig voor kippenvel. Hun tienjarig bestaan kan niet beter gevierd worden." Peter van der Wijst, Fret
"Lawn heeft zich op strategische punten ontwikkeld. Zo klinkt de boel opvallend gefocust, is de zang ineens stukken helderder en lijken afgeronde songs belangrijker [dan voorheen]." Erik van den Berg, OOR
"'Downstream' laat gelijk horen waar Lawn zo verdomd goed in geworden is: venijn combineren met melancholie in een liedje zonder dat die elkaar in de weg lopen. (…) Heerlijk nummer! (…) Daarmee neemt Lawn definitief plaats op de voorste rij van de Nederlandse indierock bands. Daar hoef ik geen seconde over te twijfelen." Fileunder.nl
En dan kan je op je lauweren gaan rusten. Of je kan, zoals Lawn, het zekere voor het onzekere kiezen en een eigen concept bedenken: Safe Haven. Zodra een optreden genoeg mensen trekt na inschrijving via de eigen site, gaat de prijs van het album tijdelijk omlaag. Iedereen blij. En zo zal Lawn zich met gemak nog eens tien jaar bewijzen als die vreemde maar vooral hardwerkende en muzikaal altijd spannende eend in de bijt. Mis ze niet!
|
|
|
|
|
|
